ข้าพเจ้า...จะรักษามรดกของพระองค์ท่าน...ไว้ด้วยชีวิต

"ข้าพเจ้า...จะรักษามรดกของพระองค์ท่าน...ไว้ด้วยชีวิต"
คำปฎิญาณตนของนักเรียนนายร้อย...ที่กล่าวกันจนขึ้นใจ...
และผม...จะถือเป็นสัจจธิษฐาน...ที่จะจดจำ...ไปชั่วชีวิต...

ประวัติศาสตร์ชาติไทย...บอกให้เราได้รู้ว่า...
ชาติของเรา...เป็นไทยอยู่ได้...
จนถึงตัวเราคนหนึ่งทุกวันนี้...เพราะบรรพบุรุษของเรา...
เอาเลือด...เอาเนื้อ...เอาชีวิต...เข้าแลกไว้...เพื่อรักษาแผ่นดินไทย...
ไว้เป็นมรดก...ให้ลูกหลาน...

ชาติไทย...แต่กาลก่อนมา...
เรามีสถาบันหลัก ๓ สถาบัน ที่ต้องอยู่ร่วมกันมาตลอด...
สถาบันชาติ...ศาสนา...และพระมหากษัตริย์...

"ชาติ"
ผมเชื่อว่า...คนไทยส่วนใหญ่...รักชาติไทย...รักแผ่นดินไทย...
ทุกครั้งที่คนไทย...สามัคคีกลมเกลียว...
ทำเพื่อแผ่นดินไทย...เราก็ฝ่าวิกฤตกันมาได้ทุกครั้ง...
มีแต่คนไทย...ที่ทำให้ชาติไทยน่าอยู่...

แต่...
คนไทย...ไม่เคยโดนกดขี่...จนเกิดความเกลียดแค้นชิงชัง...
คนไทย...ไม่เคยยากไร้...จนเกิดความหิวโหยเจียนตาย...
คนไทย...ไม่เคยมีการเหยียดชนชั้น...จนต้องทำสงคราม...
คนไทย...ไม่เคยถูกภัยสงคราม...จนเกือบทำให้สิ้นชาติ...

และ...แม้จะเคยเสียเอกราช...
แต่เราก็มีผู้นำที่เก่งกล้า...มานำคนไทยกอบกู้ได้ทุกครั้ง...
(เคยสงสัยไหม?...ทำไมไม่มีตาสีตาสา...มาเป็นผู้นำในการกอบกู้บ้าง...เพราะไม่มีคนไทยคนใด...ที่จะเก่งกล้า...เป็นมิ่งขวัญปวงชนชาวไทย...และสามารถที่จะทำการปลดแอกคนไทย...ได้อย่างมหาราชไทยใช่ไหม?)

ด้วยเหตุนี้กระมัง...?คนไทยถึงแตกความสามัคคีบ่อยครั้ง...
และชาติไทย...ก็จะล่ม...เพราะคนไทย...ซะทุกที...

"ศาสนา"
ทุกศาสนา...สอนให้คนเป็นคนดี...เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่...เสียสละเพื่อส่วนรวม...
ทุกคนอยากให้คนอื่นจำเรา...แต่สิ่งดีๆใช่ไหม?...เราถึงควรทำดี...
ถ้าอยากให้คนอื่นจำแต่สิ่งเลวๆ...เราคงทำเลว...
เวลาทำเลวแล้วโดนด่า...คงดีใจ...ปลาบปลื้มใจเป็นที่สุด...
แต่ตั้งแต่เกิดมา...ผมยังไม่เคยเห็นใคร...ดีใจที่โดนด่าสักคน...

คนไทย...นับถือศาสนาพุทธ...เป็นส่วนใหญ่...
แต่ก็เป็นเพียงแต่ในตามทะเบียนบ้าน...
เพราะคนส่วนใหญ่...กลับไม่ค่อยนำธรรมะมานำทางชีวิต...

แล้วจะหวัง...ความมั่นคงในสถาบันศาสนา...ได้เพียงไร...
โลกทุกวันนี้...เปลี่ยนแปลงรวดเร็ว...
ถ้าพระมหากษัตริย์ไทย...ไม่ทรงเป็นพุทธมามกะ...ที่ทรงทำนุบำรุงพุทธศาสนา...
สถาบันศาสนา...ของเราจะมั่นคงได้เช่นนี้หรือ...?

"พระมหากษัตริย์"
พระมหากษัตริย์...อยู่คู่ชนชาติไทย...มากว่า 700 ปี...
และที่น่าแปลกคือ...พระมหากษัตริย์ของในประวัติศาสตร์ไทยส่วนใหญ่...ทรงทศพิธราชธรรม...
ซึ่งประเทศอื่นๆ...ที่มีระบบพระมหากษัตริย์เหมือนกัน...ไม่มีประเทศใดเหมือนเรา...

ทุกครั้ง ที่...ชาติ...ศาสนา...ถูกบ่อนทำลาย...
เรามีพระมหากษัตริย์ที่เก่งกล้า...หลอมรวมทั้งหมดให้รวมเป็นหนึ่งเดียว...ได้ทุกครั้ง...

แต่ครั้งใด...ที่พระมหากษัตริย์ไทยอ่อนแอ...ชาติไทยก็ล่มทุกครั้ง...
เพราะ...ชาติ...และศาสนาเรา...ไม่เข้มแข็งพอที่จะคงไทยให้เป็นไทย...ใช่ไหม?

ธรรมชาติของคนไทย...ยังคงต้องการพระมหากษัตริย์...
พื้นฐานของเรา...ไม่เหมือนประเทศอื่น...
ผมเชื่อว่า...ประเทศไทยจะยังคงความเป็นไทยอยู่ได้...
คนไทยต้องร่วมกันปกป้องสถาบันพระมหากษัตริย์...ให้คงอยู่คู่ชาติไทย...

ครั้งเมื่อ"ในหลวง"เสด็จขึ้นครองราชย์...
พระองค์ท่านยังไม่บรรลุนิติภาวะด้วยซ้ำ...
ถ้าผมเป็นคนในสมัยนั้น...ผมคงไม่คาดหวังว่า...

พระองค์ท่านจะเป็น...พระมหากษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่...ถึงเพียงนี้

ถ้าไม่มีพระองค์ท่าน...ชาติไทยพัฒนาขึ้นมาได้ถึงเพียงนี้หรือ...?

เพราะสิ่งที่พระองค์ท่าน...ได้ทำเพื่อพสกนิกรชาวไทย...มาตลอดระยะเวลาการครองราชย์นั้น...

มากมายเหลือคณานับ...และทำให้คนไทยรักในหลวง...และเป็นสิ่งที่ชาวต่างชาติไม่เข้าใจ...

นักข่าวต่างชาติผู้หนึ่ง...เคยกล่าวว่า...ในสวนจิตรลดา...บ้านของในหลวงนั้น...

ไม่ได้สิ่งที่หรูหรา...โอ่อ่า...เหมือนกับพระราชวังเลย...กลับมีแต่ชาวนาชาวไร่...

โรงสี...ห้องทดลอง...ห้องวิจัย...กับโครงการพระราชดำริอีกมากมาย...

จนกล่าวชื่นชมว่า...ผู้ที่จะเป็นมหาราชในยุคนี้...คงไม่ใช่ยุคที่จะกรีฑาทัพ...ไปประกาศสงครามกับบ้านเมืองอื่น...เพื่อแผ่ขยายอาณานิคม...แต่เป็นการประกาศสงคราม...กับความทุกข์ยากของปวงชน...เพื่อให้ราษฎรได้อยู่ดีกินดี...พึ่งพาตนเองได้...

ผมเป็นอีกคนหนึ่ง...ที่จงรักภักดีต่อในหลวง...และผมเชื่อว่าสถาบันพระมหากษัตริย์จะยังคงอยู่คู่กับสังคมไทยสืบไป...

Hot,Thursday 22 April,2010

I got up late because I slept late.
Everyday,the alarm clock wakes me up,but I often turn it off and go back to sleep.
However,it's easy for me to wake up early in the morning.

Sultry,Tuesday 20 April,2010

I love to read,so my favorite writer is Mr.Somkid.
I felt terrific when I read his work.
It was different,funny and even better.

Cloudy,Sun 18 April,2010

I went to Chonburi,there is a red-cross exhibition.
I was a part of Bangsai's team to organize.
It's my joyful day.

Rainy,Saturday 17 April,2010

When I was in first year of CRMA,my nickname was "Hang",because I was confuse man and I looked like drunkards.
Though I finished,my friends have called me "Hang".It's my another nickname already.
However I like it because it makes me remember anytime that my proud.

Clear,Friday 16 April,2010

My head taught me about something in Bangsai center.
He gave me good idea and good suggestion to aim at here.
It's my new way to work here happiness.

Boring day

Hot,Thu. 15 Apr.,2010

Yesterday,I got up late in the morning.
It's a boring day for me because less work.
I think I may be a bored man already.

Songklan Day

Yesterday was Songklan Day.
I went to the Bangkla temple to splash with the others.
There was small market fair but the villager came here a lot.

ปัญหา...มันอยู่ที่ไหนวะ? : Where's a question?

คุณเคยสงสัยไหม...?
เวลาที่สิ่งๆหนึ่ง...อยู่ของมันดีๆ...ในที่หนึ่ง...

วันหนึ่ง...คุณเดินมาเจอมันเข้า...คุณเกิดความรู้สึกว่า...
ใคร...แม่งเอาไอ้จัญไรนี่มาไว้ตรงนี้วะเนี่ย...?
อยากเตะให้มันหายวับ...ไปกับตา...

อีกวันหนึ่ง...คุณเดินมาที่เดิม...ไอ้จัญไรที่ว่า...ก็ยังอยู่ที่เดิม...
มันยิ่งตอกย้ำความรู้สึก...แต่คุณเกิดความคิดหนึ่ง...แวบเข้ามา...
ความคิดที่ว่า...มันดันสร้างแรงบันดาลใจ...ที่ยิ่งใหญ่ให้คุณ...
คุณรู้สึกเหมือน...ไฟลุกท่วมหัว...จะกลายร่างเป็นซุปเปอร์ไซย่า...
เกิดความมุ่งมั่น...ที่จะทำสิ่งนั้นให้สำเร็จ...
คุณนึกขอบคุณ...จนแทบอยากจะจูบมัน...แม้ว่ามันอาจเป็นก้อนขี้...

สิ่งๆเดิม...อยู่ที่ๆเดิม...กับคนๆเดิม...
แค่ต่างเวลา...คุณอาจคิดกับมัน...ต่างกันขนาดนี้...

เวลาเกิดปัญหา...
คุณเลือกได้...ว่าจะมองมันเป็นปัญหาหรือไม่...
แล้วเวลาเกิดปัญหา...คุณเลือกจะแก้ที่ไหน...?
แก้ที่โลก...ซึ่งโลกนี้อาจไม่มีอะไรได้ดั่งใจคุณเลย...

หรือ...แก้ที่ใจคุณ

ความสำเร็จ = ความสามารถ+โอกาส...?

มีคนมากมาย...บอกว่า...สูตรของความสำเร็จ คือ...

ความสำเร็จ = ความสามารถ + โอกาส

พอมีเวลาว่างๆ...ผมลองคิดทบทวน...ถึงสูตรนี้เล่นๆ...ตามหลักตรรกะและคณิตศาสตร์...

ความสามารถ + โอกาส = ความสำเร็จ
100 + 0 = 100
100 + 1 = 101
1000 + 10 = 1010
0 + 100 = 100

คุณเริ่มสงสัยแบบผมไหม...ว่าสูตรนี้...มันน่าจะผิด

1.ถ้าความสามารถ 100 แต่ขาดโอกาส...ความสำเร็จ จะได้ 100...?
ถ้าโอกาสเป็นศูนย์...ให้มีความสามารถแค่ไหน...ก็ไม่มีทางจะสำเร็จ...มากกว่า...

2.ถ้าโอกาส 100 แต่ไม่มีความสามารถ...ความสำเร็จ จะได้ 100...?
ถ้ามีโอกาสมากมาย...แต่ไร้ความสามารถ...มันก็ต้องล้มเหลวไม่เป็นท่า...

หรือว่า...เรากำลังเข้าใจผิด...หรือเพียงฟังต่อๆกันมา...ก็เลยเชื่อ...
มันผิดหลักกาลามาสูตรนี่หว่า...

ผมลองคิดสูตรใหม่...เล่นๆ...
ความสำเร็จ = ความสามารถ x โอกาส

ทีนี้...มาลองพิสูจน์...
ความสามารถ x โอกาส = ความสำเร็จ
100 x 0 = 0
100 x 1 = 100
100 x 10 = 1000
1000 x 10 = 10000
0 x 1000 = 0

ผมว่า...สูตรนี้...น่าจะใกล้เคียงความจริงมากกว่า...
1.แม้มีความสามารถ...แต่ไม่มีโอกาส...ก็ไม่มีทางประสบความสำเร็จ...
2.แม้มีโอกาส...แต่ไร้ความสามารถ...ก็ไม่มีทางประสบความสำเร็จ...
3.มีความสามารถคงที่...แต่โอกาสเพิ่มขึ้น...ความสำเร็จ...ยิ่งทวีค่า...
4.มีทั้งความสามารถ...และโอกาส...ความสำเร็จ...ยิ่งทวีคูณ...

เมื่อเรามีความสามารถอยู่แล้ว...ต้องพยายามแสวงหาโอกาส...
เพื่อไปให้ถึง...ความสำเร็จ...

แต่ระหว่างนี้...ที่โอกาสยังมาไม่ถึง...
ผมว่า...เรายิ่งพัฒนาความสามารถให้รอบตัว...มันไม่เสียหลาย...
เพราะเมื่อโอกาสมาถึง...มันจะทวีค่าของความสำเร็จ...ได้มากมาย...
แล้วเราค่อยนำความสามารถที่ฝึกปรือมาเหล่านั้น...มาคว้าความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่...

ตั้งสติ...ก่อนสตาร์ท

ยุคนี้...เป็นยุคของข้อมูลข่าวสาร...
โลกก้าวไปไว...เราต้องก้าวให้ทัน...

เดี๋ยวนี้...การใช้ชีวิต...คงไม่ได้ง่ายเหมือนในอดีตแล้วล่ะ...
เพราะโลก...มันเปลี่ยนแปลงไปรวดเร็ว...
หลายครั้ง...ต้องเจอเหตุการณ์...ที่ไม่คาดคิด...มากมาย...
จนเดี๋ยวนี้...ต้องตั้งคำถามกับตัวเอง...หลังวางแผนการทำงาน...

คำถามคือ...
๑.ถ้าเหตุการณ์...ดำเนินไปตามปกติ...ตามแผนที่เราวางไว้...จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง...เราจะดำเนินการอย่างไร..? ๒.ถ้าเหตุการณ์...เลวร้าย...ผิดจากที่เราคาดหวัง...จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง...เราจะแก้ปัญหาอย่างไร...?
๓.ถ้าเหตุการณ์...เอื้ออำนวย...ทุกสิ่งดีเลิศแบบสุดๆ...เกินกว่าที่เราคาดหวังมาก...เราจะทำอย่างไร...?

ผมเชื่อว่า...คนที่แก้ปัญหาเฉพาะหน้าที่เก่ง...ปรับตัวได้กับทุกสถานการณ์...
เขาคงไม่ได้คิด...แก้ปัญหาเฉพาะหน้า...กันตอนนั้นจริงๆ...

แต่เขา...น่าที่จะคิดเผื่อไว้ล่วงหน้าแล้ว...
พอมันเกิดขึ้นจริงๆ...ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง...เขาก็หยิบความคิดนั้นมาใช้งานได้ทันที...

๓ คำถามนี้...ผมใช้ถามตัวเอง...เพื่อให้ได้แนวทางอย่างหยาบๆ...
ยิ่งคิดได้หลายทาง...ก็ยิ่งเห็นโอกาส...
พอเหตุการณ์มันเกิด...อย่างที่คิด...ไม่ความคิดใดก็ความคิดหนึ่ง...

เราก็บอกกับตัวเองอย่างสบายใจได้ว่า..."นั่นไง...กูว่าแล้ว..."

เทคนิค...การตอบโต้

ถ้าคุณเจอเหตุการณ์เช่นนี้...


คุณกำลังขับรถคันหรู...สบายๆ...กินลมชมวิว...อยู่กับตุ๊กตาหน้ารถตัวโปรด...
ข้างหน้า...มีสี่แยกไฟแดง...และคุณก็เห็นสัญญาณไฟจราจร...สีเหลือง...
คุณเริ่มชะลอรถ...เพื่อเตรียมหยุด...ที่แยกนั้น...พร้อมๆกับ...
สัญญาณไฟจราจร...ที่เปลี่ยนเป็นสีแดง...พอดี...


ทันใดนั้น...มีรถเก่า...โกโรโกโส...คันหนึ่ง...
วิ่งมาด้วยความเร็ว...แล้วฝ่าไฟแดงออกไป...เฉียดรถคุณไปเพียงไม่กี่นิ้ว...
ถ้าใกล้กว่านี้อีกนิด...รถคุณคงถูกชน...หรือคุณคงตายโหงไปแล้ว...
คุณตกใจ...และแค้นสุดขีด...


คุณจะเลือกวิธีตอบโต้อย่างไร...?

• บีบแตรรถด่ามัน...แถมกระพริบไฟสูงใส่มัน...ย้ำเตือนความแค้น...


• สบถด่า...ด้วยถ้อยคำหยาบคาย...


• สาธยายถึงความระยำของมัน...ให้ตุ๊กตาหน้ารถตัวโปรดของคุณฟัง...


• จดจำเรื่องนี้...ไปบ่นด่า...ให้เพื่อนที่ทำงาน...ญาติที่บ้าน...ทุกๆคนที่คุณเจอฟัง...ถึงความระยำของมัน...


• รีบขับรถ...ตามมันให้ทัน...แล้วเปิดกระจก...ชี้หน้าด่ามัน...


• รีบขับรถ...ตามมันให้ทัน...ปาดหน้ามัน...แล้วชักปืนที่คุณมี...มายิงมันซะ...ด้วยความโมโห...


• ฯลฯ

คุณลองคิดดูใหม่...ว่าเหตุการณ์เมื่อครู่...มันสร้างผลกระทบอะไรให้คุณบ้าง...

มันทำให้รถคุณถลอกหรือ...?

มันทำให้คุณบาดเจ็บหรือ...?

มันสร้างความเสียหายมหาศาลหรือ...?

มันแทบไม่ได้ทำอะไร...ให้คุณต้องเสียหายด้วยซ้ำ!

แล้วมันจะคุ้มหรือ...?ที่คุณจะเก็บเรื่องนี้ไปคิดต่อ...เป็นวรรคเป็นเวร...

ภายหลัง...ถ้าคุณรู้ว่า...เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น...มันเป็นเพราะ...

• คนขับเมายาบ้า...
• คนขับหลับใน...
• รถคันนั้นเบรคแตก...ในขณะที่...กำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็ว...
• ลูกของเขา...ประสบอุบัติเหตุ...อยู่ที่แยกหน้า...
• เขากำลังพาคนเจ็บ...ใกล้ตาย...ไปส่งโรงพยาบาล...
• เมียของเขาอยู่ในรถ...และกำลังจะคลอดลูก...
• บุพการีของเขาอยู่ในรถ...อาการป่วยกำเริบ...ต้องรีบส่งแพทย์โดยด่วน...
• คนขับกำลังจะหัวใจวาย...
• คันเร่งรถคันนั้น...ติด...ไม่คืนกลับ
• คนขับรถคันนั้นเป็นพ่อคุณ
• ฯลฯ

...แล้วคุณจะยังมัวโกรธ...เป็นฟืนเป็นไฟ...อยู่ไหม...?

เมื่อเกิดเหตุการณ์...ที่ไม่น่าพึงพอใจ...

วิธีนึงที่ผมใช้...คือนึกถึงความเป็นไปได้ของเหตุการณ์ทั้งหมด...โดยเอาเรื่องของอารมณ์...ไว้ทีหลัง...

นึกถึงใจเขาใจเรา...หาวิธีตอบโต้ที่ดีที่สุด...แล้วตอบโต้ไป...ในด้านที่เป็นบวกที่สุด...

คนเรามีวิธีตอบโต้...ได้หลายรูปแบบ...แต่อารมณ์ชั่ววูบ...มักเกิดจากการขาดสติ...

และคนเรามักตอบโต้ด้วยวิธีรุนแรง...เพราะที่เราไม่รู้...ไม่เข้าใจเหตุการณ์ทั้งหมด...

ผมเชื่อว่า...ทุกคนอยู่บนพื้นฐานของการประนีประนอม...ไม่มีใครชอบความรุนแรง...

ไม่มีใครอยากตกเป็น"ทาส"ของความระยำส่วนตัว...

Happy New Year 2010 : ปีใหม่...ชีวิตต้องดีกว่าเก่า

Happy New Year 2010 : สวัสดีปีใหม่ 2553 ครับ

เทศกาลส่งท้ายปีเก่า...ต้อนรับปีใหม่....
เทศกาลที่เราต่างส่งความสุขมากมาย...ถึงกัน...
เทศกาลที่ผู้คนมากมายร่วมใจกัน...เฉลิมฉลอง...
เทศกาลที่พี่น้องครอบครัวได้อยู่กัน...พร้อมหน้า...
เทศกาลที่ผู้คนมากมายต่างมีความสุข...เอ่อล้นหัวใจ...
หรือ...เทศกาลที่ผู้คนมากมายต่างโหยหา...ความสุข...?

สิ้นปีเก่า...เข้าปีใหม่...
พวกเรามักอธิษฐาน...ขอพร...
ให้ชีวิต...ในปีใหม่...ดีกว่าเก่า...
ผมก็เป็นคนหนึ่ง...ที่อยากให้ชีวิต...เจอในสิ่งที่ดีขึ้นๆทุกวัน...
ผมจึงตั้งสัจจธิษฐาน...กับตนเอง...


ปีใหม่นี้...ผมตั้งสัจจธิษฐาน...กับตนเองว่า...
ผมจะปฏิบัติหน้าที่...ด้วยความถูกต้องชอบธรรม...
ถ้าไม่ถูกต้องชอบธรรม...ขอให้ต้องแพ้ภัยตนเอง...

ผมจะปฏิบัติหน้าที่...ด้วยความความเพียรไม่สิ้นสุด...

ถ้างานไม่สำเร็จ...ผมไม่เลิก...

ผมจะดำเนินชีวิต...ด้วยสติปัญญา...ด้วยความไม่ประมาท...
เมื่อใดที่ผมประมาท...เมื่อใดที่ไม่ใช้ปัญญา...ขอให้ผู้มีสติปัญญามาตักเตือน...

ผมจะใช้ดอกบัวขาว...เป็นเครื่องเตือนใจ...ในการดำเนินชีวิต...
ดอกบัว...ที่มีต้นกำเนิด...จากโคลนตม...
แต่ปลายทาง...เป็นดอกบัวที่ขาวสะอาด...เป็นดอกไม้ที่ควรค่าแก่การเป็นเครื่องบูชา...

ผมเชื่อในการกระทำ...มากกว่าชะตาชีวิต...
ผมเชื่อในคุณธรรม...มากกว่าคำอวยพรมากมาย...
พรใดๆก็ไม่ประเสริฐ...ถ้าเราไม่รู้ถึงสาระแท้จริงของมัน...