เทศกาลส่งท้ายปีเก่า...ต้อนรับปีใหม่....
เทศกาลที่เราต่างส่งความสุขมากมาย...ถึงกัน...
เทศกาลที่ผู้คนมากมายร่วมใจกัน...เฉลิมฉลอง...
เทศกาลที่พี่น้องครอบครัวได้อยู่กัน...พร้อมหน้า...
เทศกาลที่ผู้คนมากมายต่างมีความสุข...เอ่อล้นหัวใจ...
หรือ...เทศกาลที่ผู้คนมากมายต่างโหยหา...ความสุข...?
สิ้นปีเก่า...เข้าปีใหม่...
พวกเรามักอธิษฐาน...ขอพร...
ให้ชีวิต...ในปีใหม่...ดีกว่าเก่า...
ผมก็เป็นคนหนึ่ง...ที่อยากให้ชีวิต...เจอในสิ่งที่ดีขึ้นๆทุกวัน...
ผมจึงตั้งสัจจธิษฐาน...กับตนเอง...
ปีใหม่นี้...ผมตั้งสัจจธิษฐาน...กับตนเองว่า...
ผมจะปฏิบัติหน้าที่...ด้วยความถูกต้องชอบธรรม...
ถ้าไม่ถูกต้องชอบธรรม...ขอให้ต้องแพ้ภัยตนเอง...
ผมจะปฏิบัติหน้าที่...ด้วยความความเพียรไม่สิ้นสุด...
ถ้างานไม่สำเร็จ...ผมไม่เลิก...
ผมจะดำเนินชีวิต...ด้วยสติปัญญา...ด้วยความไม่ประมาท...
เมื่อใดที่ผมประมาท...เมื่อใดที่ไม่ใช้ปัญญา...ขอให้ผู้มีสติปัญญามาตักเตือน...
ผมจะใช้ดอกบัวขาว...เป็นเครื่องเตือนใจ...ในการดำเนินชีวิต...
ดอกบัว...ที่มีต้นกำเนิด...จากโคลนตม...
แต่ปลายทาง...เป็นดอกบัวที่ขาวสะอาด...เป็นดอกไม้ที่ควรค่าแก่การเป็นเครื่องบูชา...
ผมเชื่อในการกระทำ...มากกว่าชะตาชีวิต...
ผมเชื่อในคุณธรรม...มากกว่าคำอวยพรมากมาย...
พรใดๆก็ไม่ประเสริฐ...ถ้าเราไม่รู้ถึงสาระแท้จริงของมัน...
